خونه


وبلاگ شخصی , خاطرات , نظرات

بازگشت خاطرات

حسبی الله

بعد از 8 سال بری یه جایی که بزرگترین اتفاق عمرت رو ورق زده.

از تمام کسایی که قبلا میشناختنت هیچ خبری نیست، فقط بعضی از دیوارها و قاب پنجره‌ها تو را به وضوح به یاد می‌آورند.

آن دیوارهایی که گاهی از خستگی به‌شان پناه برده بودی و پنجره‌هایی که همیشه عکس تو را برای حیاط پرورشگاه قاب کرده بودند. صاف می‌روی توی حیاط پر از درخت و باغچه، زن مانتو سفید و مقنعه یاسی‌ای از دور می‌آید و تو شک می‌کنی که این همان آذر است که یواشکی تو را به یاد پرورشگاه آورده است یا نه. دست می‌دهی به آذر و می‌خندی به لبخندش و می‌روید در راهروی همیشگی‌ای که سرامیکش را عوض کرده‌اند. پس، کاشی‌ها اصلا تو را به یاد نمی‌آورند و فعلا دارند خاطره‌ای جدیدی از تو را ثبت می‌کنند.

 

مربع

 

در اتاق باز شد، یکی از بچه های نوپا آمده بود دم در... کانهو سیبی که دو قسمتش کرده بودند... کانهو دوباره متولد شده بود که دوباره بیاید اینجای دنیا... کانهو جایش خیلی خالی بوده توی پرورشگاه... با همان چشمهای کانهویش خیره شد به من؛

پرتاب شدم به خاطراتم... کانهو... کانهو ... کانهو همان توپ‌هایی که شوت میکند.

چقدر جای دیوارهایی که خراب کرده بودند خالی بود.

   + یاس حسینیه - ۱:٢٢ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۳۱ تیر ۱۳٩۳