خونه

نقطه‌ی عطف همبستگی ملت ما محرم است.

قبلترها محرم ماه سوگ بود، از ابتدای آن تا انتهایش، فرقی نمی کرد عید نوروز باشد یا  هر مناسبت دیگری. همین که محرم می‌رسید کوی و برزن سیاه پوش می شد و ماتم گرفته، پایین و بالای شهر هم نداشت. تلوزیون و رادیو هم آهنگ شاد نداشت.
پرچم امام حسین هم یک رنگ بود، آدمهای زیرش هم یک رنگ بودند. فرقی نمی‌کرد از کدام جناح سیاسی و کدام طبقه اجتماع بودند؛ وقتی می‌آمدند زیر بیرق امام حسین همه یک رنگ و یک صدا زمزمه می کردند:‌حسین(ع) و حسین(ع) و حسین(ع).‌
نمی‌دانم آدمها عوض شده‌اند یا امام حسین؟

۱۴۰۰ سال است که امام حسین(ع) یک رنگ و یک دل است.
۱۴۰۰ سال است که امام حسین(ع) یک شعار می‌دهد.
و ۱۴۰۰ سال است که همه عاشقان امام حسین فقط زیر پرچم امام حسین جمع می‌شوند نه پرچم دیگری.

سال‌هاست که این هیئت‌ها و تکیه‌ها و مراسم‌های سوگواری در ماه محرم است که ما مردم را با هر گرایش سیاسی و هر طبقه‌ی اجتماعی، زیر یک پرچم جمع کرده است، و اگر من و تو این پرچم را پاره کنیم و هر کداممان زیر پرچم خودمان سینه بزنیم، پس وای بر ما...