خونه


وبلاگ شخصی , خاطرات , نظرات

بی خدا ......... نه!

حسبی الله

ساعت عزیمت است!

سه شنبه شب...

                             ساعت رفتن از خویش

                             به دنیای مادی و روزمرگی

ساعت 9 به وقت دنیا.

ساعت دلم الان 24 است و ثانیه ای دیگر پایان دنیای من است!

                   اما...

                             نه!

من دنیای خویش پیدا کرده ام!

                             گم کردن راحت نمی باشد.

                             حتی نمی توانم به عمد آنرا جایی جا بگذارم!

ساعت عزیمت از خانه ی خداست تا خانه خویش.

اما...

خدا هست.

گرچه خانه اش نیست.

به قول آن یار عزیز :

      «خدا را با خود می برم»

 

کعبه ای کوچک از برایش در دلم خواهم ساخت.

خدا را می برم به انتهای وجودم و ابتدای قلبم.

به اندرون همه ی لحظه های زیبای زیستن.

دیگر بی خدا زنده نمی مانم.

 

ساعت عزیمت/ در اتوبوس.

   + یاس حسینیه - ۳:۱٦ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸٢