خونه

تعارف که نداریم ...

یاس حسینیه — Fri, 17 Feb 2012 13:28:26 GMT

نه . زود نیست . بلکه دیر است .با هم تعارف که نداریم . دارند فراموش میشوند برادرهایم و زیبایی هایشان و پاکی شان .

نه . زود نیست . باید کاری کرد .

کاری به حرمت آنهمه لبخند در صبحگاه ها که شعار الیوم یوم الافتخار در فضای گردان می پیچید .

آنهمه اشک در نماز های شبانه .

آنهمه بی باکی در نفوذ به خط دشمن .

آنهمه عشق به آقایمان حسین (ع ) .

آنهمه خلاصه گویی در وصیتنامه ها که فقط امام را تنها نگذارید.

آنهمه رهایی از مادر و پدر و زن وفرزند .

آنهمه اخلاص و ایمان و تعبد .

و آنهمه...

آنهمه کم کم دارند فراموش می شوند . پس باید از آنهمه مرد نوشت . آنهمه پهلوان .آنهمه عاشق .

... اما داستان ۵ اسفند ۱۳۶۴ در ساحل بهمنشیرو آن اتوبوس و آن بمباران و آن برادرها چیز دیگری است .

نامهایشان چه بود ؟ یادم آمد :

1. حمید گیمدیلی

2.    احمد اردی زاده
3.    منصور حسینی فر
4.    عبدالعلی پوریا قلی

5. محمود فرزانه جیبری
6. سلطانعلی طاهر دناک

7. عبدالحسین بویزه
8. احمد جهانبخش نبوتی

9. عبدالامیر ناجی دزفولی
10. مصطفی کمال

11. حسن معتمدی نیا
12. محمد اکبریان

13. محمود دوستانی دزفولی
14. بهزاد لامی

15. عبدالحسین صحتی
16. علی شولکی

17. محمدرضا شاحیدر

18. سید مرتضی اشتاء
19. عبدالمحمد عباسعلی طاهر

20. محمدرضا پرموز
21. علیرضا ناخدا

22. اردشیر بهرامی
23. غلامرضا رضایی

24. شاهگل محبی(راننده اتوبوس)
25. غلامرضا فرهی

26. عبدالمحمد پاطلا ( شوش)
27. ناصر بوش

28. ریاض صفار ( شوش)
29. جمعه بیاد

30. محمد علی صالحی ( اهواز)
31. عبدالحسین خیاط غیاثی

32. علیرضا باقریان ( اهواز)
33. عبدالحسین دینوی زاده

34. منصور بصیری فر(اندیمشک)
35. عبدالرضا بصیری فر(اندیمشک)

----------------

آنها به آسمان پرواز کردند . از هرکدام از این نامهای زیبا می توان نوشت.
دوست دارم در سالروز شهادتشان یادشان کنیم از امروز تا جمعه ۵ اسفند . در وبلاگ هایمان یا سایتهایمان .

به خاطره ای ( کوتاه یا بلند ).

به جمله ای .

به التماسی .

به درد دلی .

به تصویری .

یا ...

پس بسم الله ...

----------------

برگرفته از وبلاگ تا ماه راهی نمانده است. سید حبیب حبیب پور

خاطرهای ریزه میزه

یاس حسینیه — Tue, 14 Feb 2012 18:28:27 GMT

عمق فاجعه

فاطمه داشت یواشکی با عمه اش اختلاط می کرد، از توی آشپزخونه داشتم میشنیدم چی می گن.

فاطمه پرسید: "عمه! اگر کلاس دوم بودی و تا آخر سال بدترین بچه ی مدرسه بودی و همه رو اذیت می کردی چی می شد؟"

عمه گفت: "من همیشه دختر خوبی بودم."

فاطمه گفت: "اگر مثل من بودی چی؟؟؟"

حیف که مجبور بودم به روی خودم نیارم که شنیدم! وگه نه دو دستی می کوبیدم تو کله ی مبارک خودم!

-----

کمک به سالمندان

مامانم اومده بود خونمون و کلی تو کارا کمکم کرده بود، خسته و کوفته نشسته بود که یوسف اومد خونه، آیه دوید جلوی باباش و خودش رو لوس کرد و انداخت تو بغل باباش و گفت: "بابا من امروز ظرفها رو شستم، مامان بزرگ هم کمکم کرد!"

نوجوانی هم عالمی داشت...

یاس حسینیه — Sat, 11 Feb 2012 18:14:17 GMT

چند وقتیه که دلم خیلی گرفته...

همه اش دلم زود به زود تنگ میشود. تنگ میشود و کلی دلش اشک می خواهد.آن وقت تا میاید اشکهایم سرازیر شود، بغض آیه را می بینم و اشکهایم را قورت می دهم.

باید اشک هام رو بذارم برای وقتهایی که تنهام...

که اون وقت ها هم هرگز نمی رسه...

دلم می خواد تنهایی برم قدم بزنم، زیر نور ماه...

بشینم روی یه صندلی زیر یه درخت بید مجنون و زل بزنم به ماه اونوقت مثل نوجوانی هام با ماه حرف بزنم ماه می دونه که اشک ها حرفهایی از دلند که به زبان آدم ها ترجمه نمی شوند. برای همین هی به من نمی گه گریه نکن.

چقدر دلم گیر است، چقدر دلم تنگ است برای نوجوانی هام...

نقش زمان 2 ساله شد

یاس حسینیه — Mon, 06 Feb 2012 17:47:34 GMT

بالاخره کار طراحی و تولید سررسید نقش زمان به پایان رسید.

از همه ی کسایی که به من در تولید این سررسید کمک کردند تشکر می کنم(ریحانه، زنبق، رها، معصومه، مریمم، فاطمه سادات، مریم، فاطمه و مامان و خاله جان)

کار طراحی های دستی صفحات و جلد از خودمه و طرح ها از هیچ جایی کپی نشدند.

جلد این سررسید ها از چرم و جیر طبیعی ایرانی تهیه شده و کاملا به صورت دست دوز می باشند.

این سر رسید ها در 8 مدل و در رنگ های مختلف طراحی شدند.

مدل یاس دونه

مدل گلدونه

مدل نارگل

مدل تنگ دل و دل

مدل دکمه ای

مدل دوختی

مدل جاده

قیمیت پشت جلد این سررسید ها با جلد چرم طبیعی و کاملا دست دوز: 15 هزارتومان و طرح یاس دونه با قیمت 16 هزار تومان بفروش می رسد.

فعلا در منطقه میدان انقلاب پخش شده بزودی در شهر کتابها هم عرضه می شود.

تلفن مرکز پخش: 88945736

-----------------------------

بعد نوشت:

دیگری به من گفت : اینکار رو برای کسب درآمد می کنی؟ حقوق معلمی کم بود؟

گفتم: اگر معلمی رو کنار گذاشتم فقط بخاطر رسیدگی به فاطمه بود، من طرح های این دفترها رو از روی نامه هام به شاگردام کشیدم. حتی طرح های جلدهای این تقویم ها همون تصویرهای روی تخته ی کلاس مقدسمه.

در واقع من درست وقتی طراحی و اجرای این تقویم ها رو شروع کردم که به صورت رسمی از مدرسه بیرون اومدم و خودم این طور فکر می کنم که این طرح ها ادامه ی عشق بازی من و مدرسه ست. طرح یاس دونه تصویری بود که همیشه روی تخته ی کلاس مقدس بود، نار دونه هم، ماهی و گل از دیوارهای کلاس مقدس آویزون بود....

من تقویم رو انتخاب کردم برای کار جدیدم.

چون تقویم روزها رو به یاد آدمها میاره.

من طراحی این تقویم ها رو تقدیم می کنم به همه ی همه ی شاگردام، شاگردهایی که از صمیم قلب دوستشون دارم و بهشون از همچنان تا نمی دانم چه وقت، عشق می ورزم.

سررسیدها داره کارش تموم میشه

یاس حسینیه — Fri, 03 Feb 2012 21:50:05 GMT

بالاخره کار تقویمم رو به پایانه فقط هشت تا جلد دیگه زده بشه ، می مونه داغی زدن و بسته بندی.

امیدوارم که فروش خوبی داشته باشه، با توجه به اینکه قیمت چرم و چاپ از سال قبل خیلی بیشتر شده بود، زیاد افزایش قیمت نداشتیم.

خلاصه اینم حاصل تلاش و طراحی بنده!

سال نمای 91

یاس حسینیه — Sun, 01 Jan 2012 20:59:52 GMT

- این روزها کار طراحی صفحات تقویم 91 تموم شده، و منتظرم که یکی پیداش بشه ببرتش برا مجوز....

- برای کار جلدهای تقویم هنوز کارم رو شروع نکردم! یعنی می رسه یک ماهه تموم بشه...

- از آذر ماه توی مدرسه فاطمه معلم خلاقیت بچه های دوم شدم. اینم یه لحظه از کلاسم!

- امروز فاطمه با یک نفر دعواش شده بود و حرف بد بهش زده بود، من که رفتم سر کلاس پانیذ گفت: "خانم همه ی بچه ها از دختر شما شکایت دارند!!! چون حرف بد زده."

من گفتم: "بچه ها خیلی بده که یک دختر حرف بد بزنه، شما دخترید...." هنوز کلام بنده منعقد نشده بود که پانیذ گفت: "خانوم اینا رو به دختر خودتون یاد بدین!!" تو دلم گفتم یادش دادم! اما امان از این مدرسه. هنوز به دقیقه نگذشته بود که پانیذ با یکی دعواش شد و شروع کرد به حرف های نامربوط زدن.

پانیذ رو کشیدم کنار و بهش گفتم: "حرف بد بده، چه برای دختر من ، چه برای تو و چه برای من."

- فاطمه هم داره روز به روز بزرگتر می شه...

- امروز سوار تاکسی مهربون ترین راننده تاکسی تهران شدم. در موردشون شنیده بودم و خونده بودم، حالا هم از نزدیک دیدم، تجربه خوبی بود.

- امروز بچه های کلاس عکس منو کشیدن! می تونید شما هم ببینید.

در این جهانم

یاس حسینیه — Thu, 08 Dec 2011 21:20:56 GMT

این روزها...

از همه ی جهان کم شده ام...

از مدرسه...

از دوستان ...

از رفقا...

از اینترنت ....

از روابط ....

اما

به جایی از جهان اضافه شده ام.

به فاطمه و آیه.

همه ی مسلمانان جهان

یاس حسینیه — Fri, 28 Oct 2011 16:22:57 GMT

دارم فکر می کنم به

بی گناه کشته شدنِ هزاران زن و مرد و کودک مسلمان در جای جای جهان...

گمانم یکسری احمق فکر می کنند که با کشتن مسلمانها، اسلام تمام می شود؟

مهربانی همنام علی بن موسی الرضا و المرتضی علیه السلام

یاس حسینیه — Tue, 04 Oct 2011 01:02:34 GMT

* وسایلم رو جمع کرده بودم و بارم رو بسته بودم.

یه شوری شبیه به دلشوره افتاد تو جونم بدون اینکه کنترل کلماتم دست خودم باشه به یوسف که سرش توی گوشیش بود گفتم:

"اگه رفتم و برنگشتم چی؟"

یوسف سرش رو بالا کرد و با اخم گفت : "از این حرفها نزن! نمی شه بری ها؟"

همین باعث شد که دلشوره ام رو مخفی کنم.

***

وارد ایستگاه قطار که شدم ماکت یک قرآن بزرگ رو دیدم با خواندن سوره ی حمد آرامش گرفتم.

***

شب آخر بود، بچه ها رو برده بودیم پارک.با خودم گفتم چیزی نشد شکر خدا دلشوره ام الکی بود.

***

توی پارک بچه ها بازی می کردند، مرتضی، اما آرام روی ویلچرش نشسته بود و دستش را روی چشمش فشار می داد.

به ریحانه گفتم من چند تا از بچه ها را می برم بازی های بچه گانه، بعد با مرتضی مهربانی و مادرش و چندتا از بچه های دیگر رفتیم آنطرف پارک.

مرتضی با ویلچرش سوار بازی ای شد که روی یک نوار گردون نصب شده بود. رفتیم یک بازی دیگر که هواپیماهای کوچک حول یک محور می چرخیدند.

از مسئول بازی خواهش کردم اجازه بدهد مادر بچه ها کنار آنها روی اسباب بازی ها بنشینند، مامور راضی نمیشد وقتی گفتم اغلب بچه ها مشکل مغزی دارند، راضی شد.

همه اش چهارتا پله بود که باید پائین می آمدم تا به مادر مرتضی بگویم مرتضی را بیاورد بالا، اما سُر خوردم و از پله ها افتادم پائین و سرم به شدت به عقب پرت شد و به لبه ی سکو برخورد کرد.

اولش از درد اشک توی چشمام جمع شد، مادر مرتضی دوید سمت من و چند نفر دیگر خواستند از زمین بلندم کنند که نگذاشتم، احساس کردم که سرم به دو قسمت غیر مساوی! تقسیم شده. دستم رو بردم زیر روسری ام و نگاه کردم، کف دستم قرمزِ قرمز بود. زیر لب گفتم مشکل مغزی....

پدر یکی از بچه ها شروع کرد به پیاده کردن بچه ها از روی اسباب بازی! گفتم چکار می کنید آقای جعفری من افتادم بچه ها که نیافتادن بگذارید بازی کنند.

آیه و قبض ها رو سپردم به شهناز و به همه گفتم که چیزی به ریحانه نگند، با مادر مرتضی رفتیم بیمارستان.

عکس برداری و بخیه و این حرفها...

سرم یک شکاف 5-4 سانتی و استخوان جمجمه ام چیزی شبیه به یک ترک یا مویه 3-2 سانتی برداشت، اینکه خونریزی مغزی نکردم از معجزات بود، شاید همنام مرتضی همان لحظه دست مرا گرفت.

----------------------

چند خط خاطره از سفر دسته جمعی با بچه های روشندل -مشهد مقدس- اواخر شهریور90

(بدون عنوان)

یاس حسینیه — Fri, 29 Apr 2011 08:50:49 GMT

روزها، روزهای سختیست...

آتش و دود و شلاق... آدم را یاد کرب و بلا می اندازد

نمی دانم چرا شمع ها این روزها این قدر پر سوز و گداز می سوزند... شمعی برای دل خودت روشن کن.